Mostrando entradas con la etiqueta musicalidade. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta musicalidade. Mostrar todas las entradas

lunes, 22 de noviembre de 2010

A Rima

                                                                                                                          Foto: Marcos García


A RIMA é a igualdade o semellanza das terminacións entre dous ou máis versos. Contribúe ao ritmo e á musicalidade do poema. Pode ser: Consoante e Asoante.

ASOANTE. Cando teñen iguais os vogais a partir do último vogal acentuado
Exemplo: Alcen las cabezas

                  los verdes alisos
                  y con frutos nuevos
                  almendros floridos (Lope de Vega)

CONSOANTE. Teñen iguais todos os seus sons a partir do último vogal acentuado
Exemplo: Lejana se pierde la tierra desnuda
                  con hiero amasada, son sangre y con llantos.
                  El silencio vibra y en llama muda
                  ni un árbol, ni un homre, ni un humo, ni un canto. (Enrique de Mesa)

VERSOS SOLTOS. Son aqueles que non riman con ningún outro verso
Exemplo: En el anterior de (Lope de Vega) Cabezas y nuevos no riman

Nos versos que rematen en palabra esdrúxula non se ten en conta a sílaba postónica.
Exemplo: Se queda más solo y lóbrego
                  Bajo la luna de oro (Juan Ramón Jiménez)

Cando na sílaba tónica ou na final hai ditongo, só se ten en conta o vogal máis aberto, para efecto de rima asonante.
Exemplo:  Despertaba el día
                   y en su albor primero
                   con sus mil ruidos
                   despertaba al pueblo
                   ante aquel contraste
                   de vida y de misterio
                   de luz y tinieblas
                   medité un momento
                   ¡Dios mío, que sólos
                   se quedan los muertos! (Bécquer)



Outros artigos:
-Negra Sombra "Rosalía de Castro"
- A beleza
-Literatura

jueves, 11 de noviembre de 2010

Buscar o ritmo - O poeta como un pequeno Deus


Baixo as afirmacións "a poesía é ritmo" ou "a poesía é música" teremos que buscar a fórmula para que o noso poema así o consiga. Grazas ao ritmo este crece.

A poesía suxeita a normas ou fórmulas fixas crea o seu ritmo ou base na proporcionada regularidade dos tempos marcados.

No verso libre e no versículo, o ritmo debe buscarse no noso estado emocional, creando en cada poema un ritmo novo ou ben repetindo encunciados en estrofas como un tintineo.

Outros artigos de interés:

-O poeta como un pequeno Deus
-Segredos poéticos
-A creación poética
-Deixar fluir
-Cortar
-A imaxe
-Xogar coas verbas
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...